การเขียนโน๊ต

ตัวอักษรดนตรี หมายถึง ตัวอักษรภาษาอังกฤษที่ใช้เรียกชื่อโน้ต มี 7 ตัว คือ A, B, C, D, E, F, G ตัวอักษรทั้ง 7 นี้จะปรากฎอยู่บนลิ่มนิ้วคีย์บอร์ดสีขาว และจะปรากฎซ้ำไปจนตลอดลิ่มนิ้วทั้งหมด เมื่อเริ่มเล่นคีย์บอร์ดตั้งแต่เสียง A ไล่เรียงไปตามลำดับจนเสียงเสียง G ระดับเสียงของตัวโน้ตจะเพิ่มสูงขึ้นตามลำดับ
บรรทัด 5 ประกอบด้วยเส้นตรง (lines) จำนวน 5 เส้นลากขนานกันไปในแนวนอน มีช่องว่าง (spaces) ระหว่างเส้นจำนวน 4 ช่องที่มีระยะห่างเท่ากันโดยตลอด
บรรทัด 5 เส้นมีไว้สำหรับบันทึกตัวโน้ต ตัวหยุดและสัญลักษณ์อื่น ๆ ทางดนตรี เส้นและช่องของบรรทัด 5 เส้นเรียกโดยเรียงลำดับจากล่างขึ้นบนดังนี้
บรรทัด 5 เส้น 1 ชุด ตรงกับภาษาอังกฤษว่า Staff (เอกพจน์)
บรรทัด 5 เส้นที่มีมากกว่า 1 ชุดเรียงต่อกันจะเรียกว่า Staves(พหูพจน์) โดยปกติจะเชื่อมต่อกันด้วยวงเล็บแบบ brace หรือวงเล็บแบบ bracket และเส้นกั้นห้อง(barlines)
ตัวโน้ตทุกชนิดสามารถบันทึกลงบนเส้นใดๆทั้ง 5 เส้นได้ หรือบันทึกให้อยู่ในช่องใดๆทั้ง 4 ช่องก็ได้เช่นกัน ตัวโน้ตที่บันทึกลงบนเส้นต้องให้หัวของตัวโน้ตอยู่ประมาณตรงกลางเส้นพอดี ตัวโน้ตที่บันทึกอยู่ในช่องต้องให้หัวของตัวโน้ตอยู่ภายในช่องว่างระหว่างเส้นพอดี
เส้นน้อย คือเส้นขนาดสั้น ที่ลากขนานกับบรรทัด 5 เส้นมีไว้สำหรับบันทึกตัวโน้ตที่มีระดับเสียงสูงกว่าหรือต่ำกว่าบรรทัด 5 เส้น เส้นน้อยจะบันทึกไว้เฉพาะตัวโน้ตที่ต้องการใช้เท่านั้น ระยะห่างระหว่างเส้นและข่องของเส้นน้อยจะใช้มาตราส่วนเดียวกันกับบรรทัด 5 เส้นที่กำกับอยู่